In dit onderdeel leest u hoe het plan om de slachtoffers opnieuw in de duinen te begraven zich ontwikkelde en hoe het terrein voor de begraafplaats werd verworven. Klik op uw keuze:

De eerste aanzet
Wensen van de nabestaanden
Begraafplaats in de duinen
Eigendomsoverdracht

Begraafplaats in de duinen
De meeste nabestaanden gaven echter de voorkeur aan een begraafplaats in het duingebied.
Om ‘het oprichten van een passende monumentale graf-stede aan de Zeeweg te Bloemendaal’ werkelijkheid te maken en ‘een monument [op te richten] dat tot in lengte van dagen de herinnering aan de besten onzer levend zal houden’, werd op 28 juli 1945 het voorlopig ‘Comité Eeregrafhof (voor terreurslachtoffers) in de duinen’ opgericht. Het Comité onderhield contacten met Het Nationaal Instituut, de Stichting 1940-1945 en met leden uit het voormalige verzet. De slachtoffers ‘die gezamenlijk gestreden hadden voor de vrijheid van ons land, die dikwijls ook een gezamenlijke dood hadden gevonden’ werd nu ‘een gemeenschappelijke laatste rustplaats [bezorgd] in de nabijheid der plaats waar zij gevonden waren’, aldus het Comité. Daar kwam nog bij dat ‘het grootste aantal der opgegravenen had behoord tot de principiële verzetsmensen, die op grond van hun verzetsdaden door de Duitsers waren gefusilleerd, en die deel hadden uitgemaakt van alle onderdelen van het binnenlands verzet’. Verder was gebleken dat zij elke provincie, elke laag van de bevolking en elke godsdienstige en politieke overtuiging vertegenwoordigden.

De naam van de begraafplaats zou Eerebegraafplaats moeten zijn, ‘om zodoende het besef van hun offer in ons volk levend te houden’.