Het plan van de architecten Gerard Holt en Auke Komter was in augustus 1945 goedgekeurd. In de periode erna werd het verder uitgewerkt. Klik op uw keuze:

Discussie rond het eerste schetsontwerp
Maulbronner zandsteen
Klachten uit de samenleving
Het logboek van Ten Hoope
Nationaal verzetsmonument
Een sober voltooiingsplan
Gedenkstenen in de duinen

Maulbronner zandsteen
Het door Holt en Komter ontworpen plan bestond onder meer uit de aanleg van een aula en een monumentale galerij annex zuilengang met reliëf- en beeldhouwwerk. Op het westen, dus aan de kant van de zee, was een galerij geprojecteerd om de begraafplaats en de bezoekers ervan te beschermen tegen de elementen. Voorgesteld werd om daarop de namen te vermelden van zo’n twintigduizend elders omgekomen verzetsmensen.
Wieger Bruin, voorzitter van de Centrale Commissie voor Oorlogs- en Vredesgedenktekens, was enthousiast over het ontwerp van de architecten: ‘De inzet ervan achten wij (...) voortreffelijk: de strenge, lange rechthoek van graven imponeerend gesitueerd in het schoone duinterrein.’ Maar men wenste wel enige aanpassing. De architecten werd geadviseerd een poos naar het buitenland te gaan om hun kennis te verrijken, zodat ze wellicht ‘den weg terug vinden naar een nog soberder opzet, die tot in lengte van dagen sterker werken zou. Want het is onze meening, dat de betrekkelijke veelheid van elementen om de rechthoek der graven heen de werking van het wezenlijke niet versterkt, ook omdat niet alle elementen in rechtstreeksche relatie daartoe staan.’
Vooruitlopend op de definitieve goedkeuring, werd in maart 1946 voor de monumenten Maulbronner zandsteen aangekocht, dat bestond uit gezaagde en deels bewerkte blokken, platen en balken. Het zandsteen zou oorspronkelijk gebruikt worden voor de bouw van een particulier museum voor de kunstcollectie van het echtpaar Kröller-Müller in Otterlo op de Hoge Veluwe.
Johan R. Crombach, eigenaar van de Heimansgroeve bij Epen, schonk Limburgs carboonzandsteen voor de paden. Het delven van deze ‘steen uit Nederlandsche bodem’ nam ongeveer vier maanden in beslag.